วันพฤหัสบดีที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2558

วันรับน้อง

เป็นช่วงแรกๆ ที่ไปเรียนอาชีวะอุบลฯ รุ่นพี่ก็จะมีกิจกรรมรับน้อง
สถานที่คือ วิทยาลัยอาชีวศึกษาอุบลราชธานี สาขา วังกางฮุง โน่นเลย ออกจากวารินไปอีก 10 กว่าโล
วันนั้นโระใส่กางเกงสีเขียว ขายาวๆ บานๆ สไตน์วัยรุ่นยุคปี 46
เป็นกางเกงพละ ของโรงเรียนวิจิตราพิทยา
...
ทางวิทยาลัยก็ดำเนินการ ให้น้องๆ ลุยโคลน กินกล้วยคลุกกะปิ โดนทาแป้ง กลิ้งกับดิน ตากแดด
และอีกสารพัด ที่ทำให้ทุกคนได้สนิทกันมากขึ้น
สุดท้ายก็ให้ขึ้นไปพูดบนเวที ว่าคิดยังไงถึงมาเรียนที่นี่
โระได้เห็น เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ท่าทางบ้านนอกสุดๆ เดินออกไปจับไมค์บนเวที
พูดอะไรก็ไม่รู้ เร็วมาก เหมือนรีบพูด แล้วรีบไปไล่ควายที่บ้าน
...
จากนั้นโระก็ได้ออกไปพูดบ้าง เลยเล่าไปว่า อยากเปิดร้านเกมส์ ร้านเนต รับซ่อมคอม
ก็เพราะคิดว่ามาเรียนอาชีวะ เขาจะสอนการซ่อมคอมให้
และสุดท้ายชีวิตตัวเอง ก็จะเป็นช่างซ่อมคอม
สมองน้อยๆ ของเด็กอายุ 18 คิดได้เพียงแค่นั้นล่ะ
...
จำได้จนทุกวันนี้ ว่านั่นคือ วันแรกที่เราได้เจอกัน แม้ว่า จะมองกันจากคนละมุม ของห้องประชุม
แต่อย่างน้อย โระได้เห็นแน่ม และแน่ม ได้เห็นโระ
การเชื่อมโยงจุดต่างๆ เริ่มขึ้น ณ ตรงนี้

วันเสาร์ที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2558

จะเขียนเรื่องราวทั้งหมด ทุกรายละเอียดนะ

เป็นบลอกที่เขียนเพื่อให้เก็บไว้ เป็นความทรงจำ ที่งดงามที่สุด
เท่าจะมีได้ ก่อนที่บางเรื่องราว จะหายไปจากความจำ
...
แม้บางตอนรุนแรงไปบ้าง แต่ก็อยากเขียนไว้นะ เพื่อให้รู้ว่า สองเรา ผ่านเรื่องหนักๆ กันมาแค่ไหน
วันเวลา และความผูกพันธ์ทั้งหมด มากมายมหาศาลเหลือเกิน
...
แม้แน่ม ลืมไปมากแล้ว
แต่โระ ยังจำได้ในทุกรายละเอียด
ก็เลยจะเขียนเป็นบันทึกไว้ในนี้ให้อ่าน
...
เราไม่มีทางรู้ได้ว่าพรุ่งนี้ เราจะเป็นยังไง
แต่เรารู้ว่า เมื่อวานเราผ่านอะไรมา เจออะไรบ้าง
และเราจะเก็บมันเอาไว้ เป็นเรื่องราว ให้ได้นึกถึง ในบางเวลา
ทุกเรื่องราวนับจากนี้ คือเรื่องของคนสองคน โระ และ แน่ม
คู่รัก ที่คบกันยาวนานกว่า 10 ปี จากจุดเริ่มต้น จนถึง ปัจจุบัน